Vaše
Kraljevsko pozoriste Zetski dom

Alber Kami - Pravednici
Režija i adaptacija: Željko Sošić
Saradnik na sceni: Ivana Pejović
Kostimi: Olja Eraković
Dizajn zvuka: Jovo Kljajić
Dizajn: Jelena Tomašević

Uloge
Jovan Krivokapić
Julija Milačić
Nikola Perišić
Aleksandar Gavranić
Emir Ćatović
Danilo Čelebić
Nada Vukčević
Mirko Vlahović

Repriza je planirana za utorak, 7. Februar sa početkom u 20h.

Albert Camus  (7. Novembra 1913 – 4. Januara 1960.) francuski književnik i filosof, dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1957. godine. Čitav njegov opus temelji se na ideji apsurda ljudske egzistencije. Modernog čovjeka naziva bludnim, ciničnim monstrumom, a kao suprotnost svijetu današnjice evocira antičku Grčku, koja je “u svemu znala naći pravu mjeru”. Iako je često vezan i uz egzistencijalizam, Camus je odbijao taj pridjev. No, u drugu ruku, Camus u svom eseju Pobunjeni čovjek piše da se cijeli svoj život borio protiv filozofije nihilizma. Njegova religioznost takođe je bila česta tema, a on je sam u jednoj od svojih knjiga napisao: Ne vjerujem u boga “i” nisam ateist. Godine 1949 Camus je unutar Pokreta Revolucionarne unije osnovao Skupinu za međunarodne veze koja se protivila ateističkim i komunističkim tendencijama Bretonovog nadrealizma. Kada mu je 1957. uručena Nobelova nagrada, Camus je bio drugi najmlađi primatelj (nakon Rudyarda Kiplinga), prvi primatelj rođen u Africi, a nakon njegove smrti postao je Nobelovac koji je nakon dobijanja nagrade najkraće živio (samo 3 godine). Camus je preferirao da se na njega gledao kao na čovjeka i kao na mislioca, a ne kao na pripadnika neke škole ili ideologije. Ljudi su mu bili draži od ideja. U jednom intervjuu iz 1945, Camus je odbio bilo kakvu povezanost s ijednom ideologijom. Tokom svog života, Camus se protivio i otvoreno govorio protiv totalitarizma. U mladim danima, Camus je bio aktivan član pokreta otpora u Francuskoj. Tijekom tog perioda, uređivao je ilegalni časopis Combat, u kojem je, o temi Francuske kolaboracije s nacistima, napisao: Jedina moralna vrijednost danas je hrabrost, koja je ovdje korisna za osuđivanje lutaka i brbljavaca koji se prave da govore u ime naroda.Dramu Pravednici (Les Justes ) napisao je 1949. Godine

Drama ‘’Pravednici’’  napisana je po stvarnim događajima, i skoro svi likovi u njoj bazirani su na istinitim ljudima. U Moskvi, 1905. godine, teroristička, udarna grupa Revolucionarne socijalističke partije pripremala je atentat na Velikog Kneza Sergeja. Grupu su sačinjavali mladi ljudi spremni da žrtvuju svoj život za pravdu i jednakost. U višedecenijskom ratu carske Rusije i terorista, socijalista i nihilista, ova grupa bila je posebna, i tako više od Bakunjina, Nečajeva, Tkačeva i ostalih zavrijedila Kamijevu pažnju. Pisac ih je nazivao teroristi sa dušom, a njihov pokret terorizam sa ljudskim likom. Kaljajev, Dora, Anenkov, Vojnov i ostali ubijajući nikad nisu pristali na ubijanje, čineći nasilje borili su se protiv svijeta nasilja.

Željko Sošić  je rođen 1980. godine u Podgorici. Bio je student prve generacije odsjeka za režiju na Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju u klasi prof. Egona Savina i prof. Radmile Vojvodić. Njegova ispitna predstava treće godine „Hanđo“, uvrštena je u repertoar Crnogorskog narodnog pozorišta u Podgorici 2003. god. Reditelj, scenarist, producent i montažer reklamnih i muzičkih spotova, dokumentarnih i igranih filmova. Dugometražni igrani film „Imam nešto važno da vam kažem“, za koji je Sošić radio scenario i režiju, premijerno je prikazan 2005.  godine. Drugi Sošićev dugometražni igrani film „Mali ljubavni bog“, premijerno je prikazan na Montenegro film festivalu u Herceg Novom 2011. god.

Predstava „Pravednici“ prva je profesionalna predstava Željka Sošića.

Jugoslovensko dramsko pozorište u saradnji sa Festvalom MESS Sarajevo

Dramatizacija - Darko Lukić
Adaptacija dramatizacije i režija – Boris Liješević
Dramaturg -  Branko Dimitrijević
Scenograf – Gorčin Stojanović
Kostimograf – Maja Mirković
Muzika – Aleksandar Kostić
Scenski govor – Ljiljana Mrkić-Popović

Lica:
Richard Richter – SVETOZAR CVETKOVIĆ
Jakob Šnajder – VLASTIMIR – ĐUZA STOJILJKOVIĆ
Alma Filipović – MAJA IZETBEGOVIĆ
Paula Miler – JELENA TRKULJA
Ingrid Miler – RENATA ULMANSKI
Ivor – BANE JEVTIĆ

Odlukom Bitefovog internacionalnog žirija Elijahova stolica je osvojila prestižno priznanje nagradu Grand Prix „Mira Trailović“ na ovogodišnjem Festivalu u konkurenciji petnaest odabranih predstava iz cijelog svijeta.

O PREDSTAVI  
“Romanu me privukla tema potrage za Ocem kao potrage za tajnom vlastitog identiteta. Naročito mi je drago da se to dogodilo u JDP-u gdje sam već imao komad na tu temu – Dragi tata, Milene Bogavac, tako da sam ovo na neki način doživio kao neki tematski kontinuitet mog  prisustva u JDP-u. Mene uzbuđuje kad publika treba da pročita predstavu, kada sa dizanjem zavjese NE  počne iluzija koja savršeno dočarava neko drugo vreme i prostor u kojem će se dogoditi određene stvari, a iluzija se završiti raspletom i spuštanjem zavjese. Ta vrsta iluzije mislim da stavlja gledaoca u pasivan položaj. Počne predstava i sve mu je dato. Kao na tanjiru. On samo treba da odgleda, pa možda se u tom gledanju i probudi neka emocija. Ja ne volim kad se predstava samo «gleda» već kada se i «čita», kada se publika na taj način angažuje. Ne mislim pri tom na angažman kad glumac izvede na scenu nekoga iz publike, prospe brašno po publici i tome slično, nego kada publika svojom imaginacijom učestvuje, kada publika dobija asocijacije koje će aktivirati imaginaciju. Da u glavi stvori ono čega u predstavi nema. Ali toga namjerno nema, jer je to na gledaocu. ”

Boris Liješević - O PISCU 
IGOR ŠTIKS
Romansijer, pjesnik, esejista. Diplomirao je komparativnu književnost i filozofiju na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Zagrebu. Doktorirao je na Institutu za političke studije u Parizu (Sciences Po) i na Northwestern University u Čikagu.
Romani: Dvorac u Romagni (2000; 2007) i Elijahova stolica (2006). Knjiga pesama: Povijest poplave (2008). Sa Srećkom Horvatom objavio je politički esej Pravo na pobunu – uvod u anatomiju građanskog otpora (2010).
Za svoj prvi roman Dvorac u Romagni Igor Štiks je dobio nagradu „Slavić“ za najbolju debitantsku knjigu. Ovaj je roman do sada objavljen na njemačkom, engleskom i španskom jeziku.
Za roman Elijahova stolica Štiks je dobio nagrade „Ksaver Šandor Đalski“ i „Kiklop“ za najbolje prozno djelo godine u Hrvatskoj. Roman Elijahova stolica preveden je do sada na desetak evropskih jezika.
Odlomak iz romana uvršten je u antologiju Best European Fiction, objavljenu u SAD 2010. godine. Roman Elijahova stolica objavljen je u Srbiji u izdanju Arhipelaga (2010).
Trenutno radi na Univerzitetu u Edinburgu.

DARKO LUKIĆ 
Rođen je 1962. u Sarajevu. Predaje i na doktorskom studiju književnosti, izvedbenih umjetnosti, filma i kulture na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, a kao gostujući profesor  i na akademijama u Sarajevu i Tuzli.  Gostovao je na univerzitetima u Velikoj Britaniji, SAD, Italiji, Bugarskoj, Rumuniji, Brazilu, Costa Rici i Argentini. Bio je upravnik i umjetnički direktor Teatra ITD u Zagrebu (1998-2002), umetnički direktor Međunarodnog kazališnog festivala mladih u Puli (1996-2001) selektor Međunarodnog festivala malih scena u Rijeci (2002-2003). Objavljuje naučne tekstove i sarađuje na međunarodnim konferencijama i seminarima. U isto vrijeme objavljuje i prozu (zbirka priča i tri romana), dramske tekstove (izvođeni u Hrvatskoj, Bosni, Srbiji, Sloveniji, Poljskoj, Rumuniji, Venecueli, SAD, Argentini, Italiji, Španiji, Nemačkoj i Bugarskoj), a piše i libreta i filmske scenarije, te  prevodi s engleskog i španskog jezika.

O REDITELJU 
BORIS LIJEŠEVIĆ
Rođen je u Beogradu 1976. Gimnaziju je završio u Budvi. Na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, na grupi za srpsku književnost i jezik, apsolvirao je 1999. Diplomirao je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu 2004, gdje radi kao asistent na Katedri za intermedijalnu režiju.
Režije: U kulisama duše i Feniks, Teatar Promena, Akademija umetnosti, Novi Sad; Dva viteza iz Verone , Amatersko pozorište „Zmaj”, Irig; Opštinsko dete, NP Kikinda; Beograd London, u okviru projekta „Beogradske priče 04”, SKC, Beograd; Prisustvo Atelje 212; Greta stranica 89, SNP, Novi Sad; Dragi tata, JDP; Osvrni se u gnevu NP Beograd i KC Pančevo; Zverinjak, SNP Novi Sad; Jare u mleku, Pozorište mladih, Novi Sad; Projekcija, NP Sombor; Čekaonica, Atelje 212 i KC Pančevo.
Nagrade: Sterijina nagrada za autorski projekat predstave Čekaonica 2010; Projekcija — nagrada za najbolju predstavu na Festivalu monodrama i malih scena u Istočnom Sarajevu 2010, Greta str. 89 — najbolja predstava na Festivalu glumca u Nikšiću 2010.
Živi i radi između Beograda, Novog Sada i Budve.

IZ KRITIKA  
“Potraga za poreklom, koje ima u izvesnom smislu, neprikrivenu mitsku i univerzalnu dimenziju, i u ovom komadu i u romanu, svrstava ovu dramu u one, sve češće na pozornicama, koje se bave pitanjima identiteta. Ranjeni identitet se u njima prikazuje kao središni problem, što nesumnjivo ima nezaobilaznog odjeka u našem vremenu u kojoj „lutajući identiteti“ postaju skoro univerzalna pojava, posebno u traumatičnim, ratnim vremenima. Dinamika ove potresne priče jedne ličnosti smeštene između ličnih problema i surovih „klješta istorije“ gradi se i na svedočenju o još svežim sećanjima na potresna zbivanja u Sarajevu u prvoj polovini devedesetih godina prošlog veka.”
Ana Isaković, Danas

“Ali u predstavi Elijahova stolica otišao je (reditelj Boris Liješević) najdalje u stvaranju tog specijalnog pozorišta primenjene glume, da tako kažem, pozorišta u kome se glumi na situaciju, na ispovest, na doživljaj, na kontekst, na ideju, na stav…a ne na karakter i ne na lik. (…) Svetozar Cvetković se jako uspešno nosio sa tom minimalističkom igrom na narativ. Priča priču i nosi crtice karakter ali i radnje, svuda kuda ide i stralno je prisutan i jasan. (…) Pa Đuza Stojiljković, koji je igrao sve starce muškarce u ovom komadu – i lutajućeg Jevrejina, tajanstveni lik iz priča i iz prazne Sinagoge u Sarajevu pod bombama, i direktora novinske kuće koja šalje Cvetkovića u Sarajevo da izveštava i naravno – samog oca, Jevrejina koji je preživeo Hitlerovu fabriku smrti, za nesreću i za tragediju u Sarajevu! (…) Sa njim se odlično slagala igra Renate Ulmanske, koja je svojim ogromnim iskustvom i talentom, donela Bernhardovsku dubinu u priči o Jevrejima (…) Ali – pravi biser predstave, bila je mlada sarajevska glumica Maja Izetbegović, koja je igrala  nesrećnu mladu glumicu u okupiranom Sarajevu (…)
Ovo je bio još jedan, svakako odgovoran potez Uprave Jugoslovenskog dramskog pozorišta i čini mi se da će opet naći svoj put u istoriju – razmevanja, praštanja, kajanja, dubokog razumevanja tragedije vremena i istorije. ”
Goran Cvetković, Radio Beograd 2

“U praznom prostoru, uz nekoliko  klavirskih taktova i miris pečene kave, Liješević stvara  nežni esej o bolu. O agoniji čoveka koji ne zna čiji je, o ljudima u nestajanju, o ranjenom gradu. Glumicu iz Sarajeva, tumači  dvadesetpetogodišnja glumica Maja Izetbegović iz Sarajeva. ”

“Što ne mogu deklaracije, može pozorište. U molitvenoj tišini, u poetskom pretapanju   slika je i  suočenje i   praštanje. Kao Rihter koji u pedesetoj traži pravog oca, Svetozar Cvetković  zaista plače. Velika, velika njegova uloga. U analitičnom miru Đuze Stojiljkovića je i biblijska i zemna sudbina izgnanih. Đuza, mit i ikona. Tačna Renata Ulmanski. Svestan  snage teksta, reditelj Liješević sublimiranim  dodirima  razrešava i intimna pitanja epohe.”

Branka Krilović, Dnevnik RTS

Elijahova stolica je jedna od boljih i vrlo neobičnih predstava koja se bavi temom rata u bivšoj Jugoslaviji. Neobičnih ne toliko po svojoj postavci ili izrazu već po sadržaju i kvalitetu. Rat je na kompletan, politički, emotivni i intelektualni način, objašnjen kroz ličnu sudbinu stranca u potrazi za svojom prošlošću. Šta vam je više potrebno da odete u pozorište?

City magazine

Bojana Mijović
PINK PANTER PONOVO NAPADA

Režija: Petar Pejaković
Asistent reditelja: Dušan Murić
Scenski pokret: Dušan Murić
Scenograf: Smiljka Šeparović
Kostimograf: Vera Šoškić
Kompozitor: Ivan Marović
Korepetitor za scenski pokret: Slavka Nelević
Izvršna producenti: Vukosava Tomović i Veliša Popović

Uloge:
Pink Panter  -  Marko Radonjić
Inspektor Kluzo – Dejan Đonović
Inspektor Drago Popović – Željko Radunović
Kosta  -  Goran Slavić
Mimi, Fantom -  Branka Femić
Knežević, policajac – Sejfo Seferović
Policajac – Staša Tomas
Kejto, Jaki, snimatelj – Slaviša Grubiša
Marijana – Katarina Krek
Vidoviti Vidoje – Skener, Policajac – Pavle Ilić
Voditeljka – Novinarka – Ivona Čović
Šejk Arabi Aradi Saudi el Mozaik, komesar Drajfus – Dijana Dragojević

RIJEČ REDITELJA: 
Pink Panter je jedan od najneobičnijih likova našega vremena, jedna od najljepših ikona crtanog filma, jedna od najupečatljivijih melodija ikada komponovanih i jedan od najdužih i najsmješnijih filmskih serijala. Pink Panter je lik koji je poznat svima: djecu opčinjava, odraslima je intrigantan, smješan je i ozbiljan, apsurdan je i običan, kičast i sa stilom. On ima magijsku privlačnost, nešto očaravajuće, omamljujuće, nešto šašavo, zaumno, kao dijamant, kao roze panter. Pink Panter je blještavi sjaj bogatstva, sjaj opsjednutosti materijalnim vrjednostima i materijalnim svijetom, prljavi sjaj prljavog novca, sjaj onog „još i još i još i još i još“, sjaj koji ljude pretvara u grabljivice i svrake. Sjaj koji stalno izmiče. Pink Panter je komedija namjenjena djeci od 12 do 112 godina. Ona „ponovo napada“ svaki pokušaj zločina i kriminala, ismijava nesposobnost policajaca i svaku opsjednutost bogatstvom, materijalnim i prestižom. Kriminal i policija dva su lica istog problema koji u osnovi govori o ljudskoj pohlepi, nezasitosti i nemoralu. Pink Panter je lik – alegorija koji uvijek i apsolutno izmiče svakoj takvoj ljudskoj bolesnoj ambiciji i samim time sugeriše njen poraz(nost). S druge strane, Inspektor Kluzo, do blesavosti nesposoban policajac, uspijeva jedini da izađe na kraj sa kriminalcima jer je u osnovi čestit i apsolutno dobronamjeran. Njegovim katastrofičnim i urnebesnim akcijama upravlja neka viša sila (deus ex machina) koja nas uvjerava da etika (dobrota) mora da prethodi svakoj ljudskoj vještini, aktivnosti i znanju. Da li je ta sila Bog, optimizam, humor, apsurd, sudbina, sreća ili pravičnost; svejedno je. Bitno je da u nju vjerujemo.

BIOGRAFIJA REDITELJA
Petar Pejaković
Rođen u Kotoru. Diplomirao Pozorišnu i radio režiju u Beogradu. Radi kao docent na Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju. Režirao pedesetak predstava sa djecom, mladima i profesionalcima, za koje je više puta nagrađivan u Crnoj Gori i inostranstvu.Dvadeset godina radi sa djecom i za djecu.

BIOGRAFIJA PISCA
Bojana Mijović
Rođena 1978. godine u Nikšiću. Objavljivala poeziju i književne prijevode. Student specijalističkih studija na Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju, odsjek dramaturgija. Njen komad Lasice javno je pročitan u Crnogorskom Narodnom Pozorištu u okviru Bijenala crnogorskog teatra. Ovo je njen prvi izvedeni komad.

Riječ je o neverbalnom, fizičkom i ritualnom tetru.
Predstava je rađena u koprodukciji sa:
Internacionalnim pozorišnim festivalom EX PONTO, Ljubljana
Festival Teuta, Kotor
Slovenskim nacionalnim teatrom, Maribor
Internacionalnim pozorišnim festivalom ZADAR SNOVA, Zadar

Mit o Medejinoj osveti – ubistvu djece koju je rodila Jasonu – jedna je od najtragičnijih priča sačuvanih u evropskoj civilizaciji. Autor predstave koristi Medejin mit kao materijal za putovanje u njen mentalni pejzaž, kako bi ispričao priču iz perspektive njenog kraja, kada Medeja baca pogled na ruševine svog života…

Teatar unutrašnjeg svijeta  Saša i Mojtine Jurcer osnovan je kao svojevrsna istraživačka pozorišna laboratorija godine 2005. i odmah počinje sa ekstenzivnim međunarodnim aktivnostima formirajući svoju pozorištnu trupu i pokazujući svoje predstave na festivalima od Sankt Petersburga, Helsinkija do Čikaga, od Jerevana do Aleksandrije i Budimpešte.

Kao i njihove prethodne predstave “Autoportret”, “Hamlet/Snovi”, “Anatomija usamljenosti” — i predstava “Medejin krik” poslije premijere na Gospi od Škrpjela uspješno staje na međunarodni put. Uvrštena je u program MittelFest-a, koji svake godine u italijanskom srednjovjekovnom Ćividale del Friuli (Cividale del Friuli) okupi najbolje umjetnike i najznačajnije trupe iz prostora srednje Evrope, gdje “Medejin krik” prolazi sa oznakom – “demonstracija virtuoznosti”, te kao jedino iz inostranstva pozvano pozorište na festivalu novih teatarskih formi “Mikro” u Solunu.

MOGLI

Režija: Bonjo Lungov
Adaptacija: Petar Kovačev
Asistent reditelja i idejno rješenje kostima i dekora: Maja Enčeva
Izbor muzike, rad sa lutkama, multimedijalni efekti: Konstantin Karakostov
Idejno rješenje i izrada lutaka: Hanna Švarc
Korepetitor za scenski pokret: Slavka Nelević
Izvršni producenti: Ana Medigović, Vukosava Tomović

Uloge:
Mogli - Goran Slavić
Mali Mogli – Jelena Simić, asistenti: Kristina Stevović, Velimir Čukić
Medvjed Balu – Branka Femić, asistent: Branko Ilić
Puma Bagira – Kristina Stevović, asistenti: Katarina Krek, Slaviša Grubiša
Tigar Širkan – Branko Ilić, asistenti: Goran Slavić, Branka Femić, Slaviša Grubiša, Katarina Krek
Majka vučica Rakša – Katarina Krek, asistent: Ratka Mugoša
Otac vuk – Slaviša Grubiša, asistenti: Jelena Simić, Pavle Ilić
Vođa čopora Akela – Pavle Ilić, asistenti: Jelena Simić, Katarina Krek
Vuk Sivi Brat – Slaviša Grubiša, asistent: Jelena Simić
Šakal Tabaki  – Branko Ilić, asistenti: Pavle Ilić, Branka Femić
Slon Hati – Pavle Ilić
Moglijeva majka Mesua – Branka Femić
Djevojka – Jelena Simić
Buldeo – Slaviša Grubiša
Sveštenik – Branko Ilić
Mucavac – Pavle Ilić
Ljudi – Kristina Stevović, Katarina Krek, Jelena Simić
Vukovi – Ratka Mugoša, Katarina Krek, Kristina Stevović, Vlado Milić
Papagaji  -  Kristina Stevović, Slaviša Grubiša, Jelena Simić, Branko Ilić, Ratka Mugoša, Branka Femić, Katarina Krek
Džungla – Goran Slavić, Jelena Simić, Kristina Stevović, Branka  Femić, Pavle Ilić, Branko Ilić, Katarina Krek, Ratka Mugoša, Jelena Simić, Slaviša Grubiša, asistenti:Vlado Milić, Nenad Vlaisavljević i Gavrilo Lopičić

RIJEČ REDITELJA: 
 „Mogli“ je jedna od najboljih priča u literaturi za djecu, aktuelna i danas. Priča o dječaku, koji je odrastao u džungli sa divljim životinjama. Koji zakoni su ispravni: zakoni džungle ili zakoni civilizacije? Pitanje koje me inspirisalo da radim ovu predstavu. Čovjek treba sam da izabere svoj put. Mogli je izabrao. Mogli će se vratiti ljudima „jer on je čovjek i krenuo je svojom ljudskom stazom“.

BIOGRAFIJA REDITELJA: 
Prof. Bonjo Lungov je internacionalno renomirani autor u domenu lutkarske režije, sa preko 50 rediteljskih inscenacija po Evropi, koje su na festivalima osvojile više od 130 nagrada. Od 1991. godine je profesor na Nacionalnoj akademiji dramskih umjetnosti u Sofiji, Bugarska, od toga je Umjetnički rukovodilac klase lutkarske glume (od 1989 do danas) i Umjetnički rukovodilac nekoliko pozorišta u Bugarskoj. Osnivač je i rukovodilac pozorišta TEATAR 13 (1996), sa kojim je imao uspješne turneje po evropskim pozorišnim festivalima. Takođe, osnivač je još jednog uglednog pozorišta – ALBENA, sa kojim takođe ima ispješnu međunarodnu reputaciju. Sa predstavama je imao uspješne turneje u Kini, Francuskoj, Njemačkoj, Mađarskoj, Češkoj, Poljskoj, Finskoj, Švedskoj, Rusiji, Belgiji, Švajcarskoj, Španiji, Grčkoj, Turskoj, Hrvatskoj i Crnoj Gori. Prof. Lungov je čest rukovodilac međunarodnih seminara glume i režije za lutkarsko pozorište. Godine 2000. otvorio je Bugarski nacionalni paviljon na EXPO-u u Hanoveru, Njemačka; godine 2008. ponovio je isti projekat (sa modifikacijama) u na EXPO-u u Saragosi, Španija

Maja Enčeva:
Maja Spirova Enčeva je završila Nacionalnu akademiju za pozorišnu i filmsku umjetnost „Кръстьо Сарафов” u Sofiji, Bugarska. Trenutno je vanredni profesor glume na katedri za lutkarsko pozorište na istoj akademiji. Od 1985. godine je u timu profesora Bonja Lungova sa kojim je radlia niz uspješnih radionica i nastupa u Njemačkoj, Finskoj, Grčkoj, Španiji, Rusiji, Srbiji i Makedoniji.Drugi put radi u Crnoj Gori, nakon predstave “Oro iz bajke” 2009. godine.

Konstantin Karakostov: 
Rođen je 16. januara 1977. godine u Sofiji, Bugarska. 1999. godine završio je Nacionalnu akademiju za pozorišnu i filmsku umjetnost „Кръстьо Сарафов” u Sofiji. 2008. godine magistrirao je na katedri za pozorišnu režiju na Nacionalnoj akademiji za pozorišnu i filmsku umjetnost „Кръстьо Сарафов”. Od 1999. godine radi kao glumac u “Teatru Albena” Od 2001. do 2005. radi kao honorarni asistent na istoj akademiji u klasi prof. Bonja Lungova, a od 2005. je stalni asistent na akademiji u Sofiji. Kao asistent režije i reditelj radio je na projektima: “Folklorna magija”, “Papagaj Pai”, “Petar Pan” , “Snežana i sedam patuljaka” , “Telefon” , “Zvezdani koklel”, “Mogli”, “Oro iz bajke” i dr.

HOR CRKVE SVETOG ANTUNA - (Cetinje)

U programu učestvuje oko 100 djece sa Cetinja, od kojih će neki pored horskih izvođenja imati i svoju solo tačku, vokalnu ili plesnu. Ovo je hor crkve Sv. Antuna koji vode sestre Franjevačkog samostana koje žive i rade na Cetinju i koje svakog Božića upriliče veličanstven koncert svojim sugrađanima.

Tako će se na programu naći pjesme kao što su :

Prijatelju malenih
Četiri svijeće
Božićna Meditacija
Isus mali dar je neba
Tiha noć
Tiho tiše
U Betlehejmskoj noći
Noćas mi kroz prozor
Bijeli Božić
Veliki i mali
Zvončići
Tri kralja
Simbol
O djetinjstvo moje drago
Ne boj se jer ja sam s tobom
Djetenšce nam se rodilo
Radujte se narodi
Spavaj mali Božiću

Gost programa biće dječiji hor crkve  Sv. Antuna iz Tuzi koji će izvesti par muzičkih numera od kojih će jedna biti božićna pjesma na albanskom jeziku.

Prikazan na Kanskom festivalu 2008.god., govori o ženi srednjih godina koja prolazi kroz buran razvod s ocem svoje djece, policajcem i porodičnim nasilnikom. Jedva sastavlja kraj s krajem, muž je progoni, a jedne večeri  odvodi djecu s rođendana u nepoznato. Snažna i žestoka ljubavna priča između Eme i Antonija koja se dešava u ambijentu na mahove uznemirujućeg Rima, gdje se čini kao da će se tragedija desiti svakog trenutka.

105 min  -  Drama
Režija:Ferzan Ozpetek
Glume:
Isabella Ferrari
Valerio Mastandrea
Valerio Binasco
Nicole Grimaudo
Federico Costantini
Monica Guerritore
Angela Finocchiaro
Stefania Sandrelli
Nicole Murgia
Gabriele Paolino
Giulia Salerno
Ivan Bacchi
Rosaria De Cicco
Bianca Nappi
Carmine Recano