NIJE ČOVJEK KO NE UMRE

Velimir Stojanović

Režija: Goran Bulajić

• IVAN Mladen Nelević
• DUŠKO Mirko Vlahović
• DEŽURNI LJEKAR Danilo Čelebić
• REFIK SELMAN Simo Trebješanin
• DEŽURNA SESTRA Žana Gardašević

„Nije čovjek ko ne umre“  je pozorišna priča koja je označila jedno vrijeme i promovisala izuzetnog dramskog pisca Velimira Stojanovića. Riječ je o tragi komičnoj, skoro dokumentarnoj analizi dijabetičkog bolničkog dana. Dobar dramaturški okvir pisac je iskoristio za slojevitu metaforu o životarenju. U učmale okolnosti novi lik unosi novu energiju i novo shvatanje smrti i života. Mikro-sistem dva šećeraša je in medias res pomjeren.
Goran Bulajić, reditelj

Velimir Stojanović  je rođen 1940. godine u Dušanovu kod Leskovca, a umro u Sarajevu 1985.godine. Učio se u Dušanovu, banatskoj Beloj Crkvi, Beogradu (osnovna škola i ondašnja niža gimnazija), u Titogradu (viša gimnazija) i ponovo Beogradu, gdje je diplomirao na Filološkom fakultetu na grupi Opšta književnost sa teorijom književnosti, 1963. godine. Od 1963. do 1969. godine radio je u sarajevskoj reviji “Odjek”; pisao je pozorišnu i filmsku kritiku, povremeno i likovnu i televizijsku. Objavio je knjigu pozorišnih kritika pod naslovom “Šminka i znoj” 1974. godine, u izdanju “Veselina Masleše”. U sarajevskom Kamernom teatru 55 izvedena je njegova drama – prvijenac “Nije čovjek ko ne umre”, godine 1978. O knjigama, slikama, filmovima, pozorišnim predstavama, televizijskom programu, i još koječemu, pisao je u nizu listova i časopisa. Po narudžbi Kamernog teatra 55 napisao je dramu “Voćni dan”. Od 1969. godine zaposlen je u Televiziji Sarajevo, na raznim dužnostima. U okviru MES-a vodio je pet godina razgovore okruglog stola, a na pozorišnim igrama BiH u Jajcu dva puta. U dva maha bio je selektor MES-a. Na odsjeku opšte književnosti Filozofskog fakulteta u Sarajevu pet godina predavao je istoriju i estetiku filma. Snimio je prema sopstvenim scenarijima, šest kratkih filmova, dokumentarnih i igranih. Za film “Ekspres” na Beogradskom festivalu dobio je srebrnu medalju, 1970. godine. Na MES-u 1970. godine tekst “Nije čovjek ko ne umre” nagrađen je od žirija časopisa “Pozorište” kao najbolji domaći tekst. Na susretima pozorišta BiH u Brčkom 1979. isti tekst dobio je nagradu publike.