Konkurs za najbolji neobjavljeni dramski tekst inspirisan djelom i životom Danila Kiša, koji je raspisalo Kraljevsko pozorište Zetski dom sa Cetinja i koji je objavljen na cjelokupnom prostoru bivše Jugoslavije, okončan je odlukom petočlanog žirija da ovo priznanje dodjeli tekstu Enciklopedija izgubljenog vremena Slobodana Šnajdera(Zagreb). Žiri koji je radio u sastavu: Žanina Mirčevska ,dramaturg i dramski pisac (predsjednik žirija), članovi žirija Radmila Vojvodić, reditelj i dramski pisac, Božo Koprivica, književnik i dramaturg, Balša Brković, pisac i pozorišni kritičar i Marinko Vorgić, književni i televizijski kritičar. Pet tekstova, od ukupno pristiglih 56, ušlo je u uži izbor: ‘’Enciklopedija izgubljenog vremena’’ Slobodana Šnajdera(Zagreb), ‘’Ovo oko nas’’ Nade Bukilić(Podgorica), ‘’Komedijant slučaj’’ Aleksandra Novakovića(Beograd), ‘’Mortifikacija’’ Duška Mrđe(Banjaluka) i ‘’Hommage sedma vrsta’’ Boštjana Potokara(Ljubljana). Bez obzira na poetsku i drmaturšku raznorodnost navedene tekstove odlikuje osobena inspirisanost Kišovim djelom i životom, oličena prevashodno u realizovanom autorstvu koje prevazilazi puko inkorporiranje tema i motiva Kišovog opusa.

Nagrađeni tekst Enciklopedija izgubljenog vremena Slobodana Šnajdera kišovske motive vješto transponuje u vrijeme tranzicionih obrtanja vrijednosnih sistema kontekstualizujući njihovu stalnu aktuelnost. Ovaj lucidni tekst, crna komedija sa obiljem čudesnih prizora, baca nas u svijet iznevjerenog malog čovjeka – junaka svih vremena. Jedno od najbitnijih obilježja Kišove proze – surovost velikih priča prema tom malom čovjeku – prisutna je u ovom tekstu svojim tranzicionim metamorfozama i zastrašujućim zjapom budućnosti. Efektnu dramaturšku razradu pomenutih motiva autor nadograđuje elementima apsurda i groteske stvarajući originalnu i živu cijelinu, čime ispunjava jedan od najbitnijih ciljeva ovog konkursa.

„Konačni odlazak mog oca, u koji intimno nisam nikad hteo da poverujem, bio je jedno od iskustava na kojima sam sazdao svoju teoriju o nemogućnosti bekstva. Jer znao sam da bi moj otac bio u stanju svojom rečitošću, svojom filozofijom i svojim teorijama da zbuni i samu smrt, da bi bio u stanju da je kompromituje nekim izuzetnim otkrićem i lukavstvom, kada bi se smrt uopšte mogla kompromitovati na ljudskom nivou.“ Danilo Kiš, Bašta, pepeo.
Za ovaj mirakul su posebno zaslužne genijalne Kafkine proze, kao što su: Lovac Gracchus i Preobražaj, kao i Harms i Vedenski, čija je fantastična mašta mogla završiti u Gulagu ili na psihijatriji; ili je prosto zasuta ideološkim pepelom pompejaskih razmjera. 17. septembra 1992., u Velikoj Gorici, na smrt je izboden sindikalni vođa Milan Krivokuća. Ovdje se, između ostalog, na „mirakulozan“ način prikriva njegovo ubistvo.
S.Š.

SLOBODAN ŠNAJDER  (Zagreb, 1948) objavljuje od kasnih šezdesetih godina prošlog vijeka, vijeka koji zovu „vijekom ekstrema“. Piše drame, prozu, a od 1994. do danas stalni je komentator „Novog lista“, novina koje je na početku tog istog vijeka u Rijeci osnovao Frano Supilo. Šnajder je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. diplomirao filozofiju i anglistiku. Bio je suosnivač i urednik teatrološkog časopisa Prolog,, te urednik edicije izdavačke kuće Cekade. U „doba Mraka“ njegove drame bile su izvođene po čitavoj Hrvatskoj i ex-Jugoslaviji, u vodećim pozorišnim kućama, od DK Gavelle i HNK-a u Zagrebu, do JDP-a i Narodnog pozorišta u Beogradu. Od 2001. do 2004. Šnajder je bio upravnik Zagrebačkog kazališta mladih. U devedesetim godinama Šnajder je potpuno isključen iz hrvatskog pozorišta političkom represijom, i njegove drame nisu igrane, sve do Večekove režije „grandguignola“ Kod Bijelog labuda u Varaždinu, u decembru 1999. Kako se politička zabrana nije mogla proširiti na Evropu, upravo su u tom razdoblju mnogi njegovi tekstovi igrani izvan domovine, od Irske do Izraela: Hrvatski Faust (među ostalim i u bečkom Burgtheatru, nakon što je još 1986. odigran u Theateru an der Ruhr u režiji Roberta Ciullija); Zmijin svlak (brojne izvedbe od Tübingena, preko Dublina do Osla, Krakova i Beograda); Utjeha sjevernih mora (Frankfurt/Oder); Nevjesta od vjetra (Bochum). Praizvedba drame Kosti u kamenu (Tito) 2007. u Bitoli, režija Branko Brezovec. Lutkarska predstava za tzv. odrasle Draga Tilla Durieux, koproducirana je s HfS Ernst Busch, Berlin, a praizvedena u Leverkusenu u aprilu ; berlinska praizvedba bila je u maju,, a hrvatska u ZKL-u u decembru, sve tri predstave bile su 2010. godine. Varaždinsko Hrvatsko narodno pozorište izvelo je u aprilu ove godine Enciklopediju izgubljenog vremena u režiji Snježane Banović.

Dalji boravci u inostranstvu: Njemačka, Austrija, Francuska. Bibliografija: Kamov (Cekade, Zagreb 1978); Hrvatski Faust (Cekade, Zagreb 1981); Glasi iz dubrave (Cekade, Zagreb 1986); Radosna apokalipsa (IC Rijeka, Rijeka 1988); Kroatischer Faust (Burgtheater, Beč 1993); Utjeha sjevernih mora (Durieux, Zagreb 1996); Knjiga o sitnom (Konzor, Zagreb 1996); Kardinalna greška (Novi list –Adamić, Rijeka 1999); La dépouille du serpent (L’espace d’un instant, Pariz 2002); Le Faust croate (L’espace d’ un instant, Pariz 2004); Umrijeti pod zvijezdom (Novi list –Adamić, Rijeka 2005); odabrana djela u devet knjiga kod zagrebačkog Prometeja (2005-2007)..
„Tranzicijski mirakul“ Enciklopedija izgubljenog vremena nagrađen je na anonimnom natječaju Kraljevskog pozorišta Zetski dom iz Cetinja i Držićevom nagradom za 2009. godinu.
Ove godine Profil International objavio je prvi Šnajderov roman Morendo. Knjiga novela kod istog izdavača 505 sa crtom izašla je 2007. godine.

LIDIJA DEDOVIĆ  rođena je 29.juna 1976.g. u Podgorici. Apsolvirala je engleski Jezik i književnost na Filozovskom fakultetu u Nikšiću. Diplomirala je režiju na Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju 2005g. sa predstavom “Bliže” u klasi profesora Egona Savina i Radmile Vojvodić. Prije diplomske predstave , postigla je zapažen uspjeh sa prvom cjelovečernjom predstavom “Final Countdown”po tekstu Saviane Stanesku, u produkciji Kraljevskog pozorišta Zetski dom. Radila je i kratke forme, dramu Dejvida Fridmana ”Brza Brzina” koja je izvedena na festivalu Grad teatar u Budvi 2003g. Kratki film “ Ne znam“  i „Novogodišnju bajku”  za Gradsko pozorište iz Podgorice. Po tekstu Valentina Krasnogorova reširala je predstavu “Ajmo na seks” koja je godinama jedna od najpopularnijih predstava na repertoaru CNP-a. Njen poslednji veliki projekat u nacionalnom teatru predstava “Antigona” premijerno je igrana prošle godine. Radila je i kao asistent režije na velikim predstavama i projektima crnogorske pozorišne scene ”Kralj Ibi”, ”Montenegro blues” i “Automobilski pohod kroz Crnu Goru”itd….