Claudio Monteverdi je komponovao ovu operu od 3 čina na libretto Giovanni Francesco Busenella, baziranog na istorijske događaje opisane u Tacitovim “Analima”. Prvo izvođenje je doživjela u Teatru Santi Giovanni i Paolo u Veneciji, 1642. godine. Protagonista je Poppaea Sabina, druga žena rimskog imperatora Nerona. Busenellova je priča remek djelo ironije, koja načelno pokazuje trijumf Ljubavi nad Srećom i Vrlinom kako prolog najavljuje. Ipak, ovo je samo lice, dok naličje donosi intrige i tragedije. Radnja se dešava sredinom I vijeka u Rimu. Iako su dešavanja bazirana na stvarnim dešavanjima istorije Rima, Monteverdi prikazuje samo negativne aspekte svakog od glavnih likova. Naglašavanje negativne strane daje likovima dubinu i čini ih interesantnijim za istraživanje u toku literarnog oslikavanja.Prošlo je skoro dvije hiljade godina od kad su živjeli likovi i dešavala radnja Opere. Mnogo se toga promijenilo, ali nažalost, priča u kojoj je vođa najjače imperije Zemlje umiješan u vanbračnu aferu, optužen da zloupotrebljava svoje moći kao i za neosjetljivost na potrebe naroda je i danas aktuelna i može naći primjenu i sličnost. Publika Monteverdijeve opere sredine 17. veka je poznavala svoju nacionalnu istoriju i bila svjesna sudbine koja je iščekivala i Popeju i Nerona uprkos njihovom očiglednom trijumfu na kraju opere. Priča u kojoj je veliki filozof i učitelj Seneka primoran da izvrši samoubistvo, vladarka Oktavija proterana iz Rima treba da ilustruje, ne i opravda moć ljubavi kako u fizičkoj tako i psihološkoj manifestaciji. Opera nas poziva da posmatramo kako fizička privlačnost, psihička potreba i posedovanje “apsolutne moći” mogu postati fatalna kombinacija po razum i saosjećanje u potrazi za ispunjenjem. Komponovana 1642. godine, “Krunisanje Popeje” je Monteverdijeva posljednja opera i uopšte jedna od posljednjih kompozicija. U periodu komponovanja, forma opere je bila poznata jedva pedeset godina. Počela je kao pokušaj male grupe izvođača kao izražavanje emotivnog konteksta dramskog teksta kroz ritam, melodiju i harmoniju, da pojača efekat i moć izgovorenog teksta kroz muziku. Monteverdi se smatra idealom ovog novog stila – korišćenje jednostavnih melodijskih linija i začuđujućih harmonskih efekata za odražavanje i pojačavanje značenja reči. U isto vrijeme, kao odgovor na promjene ukusa publike, uveo je duete. “Krunisanje Popeje” je posebno bogata u duetima i većim ansamblima.

Njegovo djelo obilježava tranziciju od renesansne do barokne muzike i može se svrstati i u jednu i u drugu stilsku kategoriju. U toku svog dugog i plodnog života, bio je jedan od najvažnijih revolucionara koji su doprinijeli promjeni stila. Rođen je u Kremoni, sjevernoj Italiji. U djetinjstvu je učio kod maestra di cappella Marc Antonia Ingegneria u kremnoskoj katedrali. Prvi objavljeni rad, moteti i madrigali već 1582. godine je prikazao Monteverdija kao vunderkinda. 1587. godine objavljuje prvu zbirku madrigala i ubrzo počinje sa radom van rodnog grada. 1590. Monteverdi počinje da radi na dvoru Vincenza I od Gonzage u Mantui kao pjevač i izvođač na bioli i do 1602. postaje dirigent. Do svog 40. rođendana uglavnom je radio na madrigalima, komponujući ukupno 9 zbirki. Il Quinto libro (Peta knjiga), objavljena 1605. izazvala je polemike, najviše napada od strane Giovannia Artusia koji je kritikovao moderan način komponovanja, usmeravajući se najviše na madrigale iz Četvrte knjige (uključujući Cruda Amarilli). Monteverdi je odgovorio u uvodu Pete knjige predlogom o podjeli izvođenja muzike na 2 pravca koja je nazvao prima practica i seconda practica: prima je predstavljala polifonske ideale 16. vijeka, sa spremnom disonancom i jednakošću glasova, dok je seconda practica označavala korišćenje slobodnijeg kontrapunkta, pojačanom hijerarhijom glasova. Ovakvo izvođenje predstavlja nesvjesno pomjeranje u pravcu novog stila. Il Ottavo libro (Osma knjiga), publikovana 1638. godine uključuje Madrigali dei guerrieri ed amorosi koje mnogi smatraju perfekcijom forme. U cjelini, prvih osam zbirki madrigala pokazuju znatan napredak od renesansne polifone muzike do monodičnog stila tipičnog za baroknu muziku. Deveta knjiga, objavljena posthumno sadži canzonette koje predstavljaju oba stila. Sa akcentom na čiste melodijske linije, vispren tekst i prateću muziku komponovanje opere je bio očekivani korak, posebno za dramski nadahnutog kompozitora koji je volio grandiozne efekte. 1607. godine komponuje svoju prvu operu- “Orfeo”. U doba stvaranja, bilo je uobičajeno da se djela komponuju namjenski za određenu priliku, tako je ovo djelo trebalo da doprinese svečanosti godišnjeg Karnevala u Mantui. Doživjela je zapažen uspjeh, uklapajući se u duh vremena. Inače, ovo je prvo djelo u kojem kompozitor naznačava pojedinačne instrumente za određene delove, tako da je do danas jedna od prvih velikih kompozicija u kojoj nam je poznata raspodjela instrumenata sa premijernog izvođenja. Sa ovom operom, Monteverdi stvara novi stil u muzici, dramma per musica ili muzička drama, kako je nazivan. Inače, njegove se opere svrstavaju u pre-barokna ili rano-barokna djela.Bez sumnje, jedno od najvećih djela Monteverdia je “Vespro della Beata Vergine” (1610.), u rangu Palestrinine “Missa Papae Marcelli”, Handlovog “Messiah” i J.S.Bachove “Pasije Sv.Mateje”. Svaki dio (od ukupno 25) je u potpunosti razvijen u muzičko-dramskom smislu, instrumentalne strukture su iskorištene do preciznog dramskog i emotivnog efekta na način koji do tada nije viđen. 1613. Monteverdi postaje dirigent u Crkvi Sv.Marka u Veneciji, gdje uskoro postavlja nove muzičke standarde kako za hor tako i za instrumentaliste. Za vrijeme boravka u Veneciji, Monteverdi završava svoju Šestu, Sedmu i Osmu knjigu madrigala. Osma je najobimnija i sadži djela pisana u toku 30 godina, uključujući dramsku scenu “Tancredi e Clorinda” (1624.) gdje orkestar i glasovi formiraju dva zasebna entiteta.Poslednjih godina života, Monteverdijeva bolest ga nije omela u stvaranju 2 velika djela, 2 opere: “Il ritorno d’ Ulisse in patria” (Povratak Odiseja u domovinu- 1641.) i istorijske “L’incoronazione di Poppea” (Krunisanje Popeje – 1642.). Ova se opera smatra kulminacijom Monteverdijevog rada. Sadrži tragične, romantične kao i komične scene (novi razvoj u operi), realističniji prikaz karaktera. Zahtijeva manji orkestar i smanjuje ulogu hora. Monteverdi je jedan od rijetkih kompozitora koji je slavu iskusio za vrijeme života. Umire ubrzo po povratku u Veneciju iz Kremone, 1643.

Egon Mihajlović, rođen 1972. u Postojni, studirao je istorijske instrumente sa dirkama ( čembalo, orgulje i periodni klavir ) i staru muziku u klasi Prof. Haralda Hoerena i Prof. Michaela Schneidera na Hochule für Musik und darstellende Kunst u Franfurtu na Majni, gdje je 1992. diplomirao, a 1996. završio postdiplomske studije sa najvećom ocijenom na državnom koncertnom ispitu i stekao zvanje koncertnog soliste. Usavršavao se kod znamenitih umjetnika poput Boba van Asperena, Luigi Ferdinanda Tagliavinia, Jeana Ferrarda, Lucy H. Russell,…Od 1990. je kao čembalista, orguljaš i kontinuoista rado viđen gost na festivalima za baroknu muziku širom Evrope ( Nica, Kan, Fano, Pesaro, Napulj, Berlin, Frankfurt, Minhen, Varaždin,… ).Voditelj je i organizator majstorskih kurseva za čembalo i orgulje u okviru brojnih institucija kao sto je Jeunesses musicales, Courses musicaux du Var, Jugendfestspiele Bayreuth, Tage Alter Musik Nürberg, Berlin-Steglitz, Musikhochschule Wien, Thüringische Sommerakademie, Montenegro Music Festival, Kotor Art, Dies Organum Beograd, Ars Vivendi Clavicembalum Beograd,…. )Od 1994. je umjetnički rukovodilac vokalno-instrumentalnog i baletskog ansambla/orkestra za baroknu, dramsku i sakralnu umjetnost – COMPAGNIE FONTAINEBLEAU – sa kojom je zabilježio velike uspjehe izvodeći opere i dramske spektakle Monteverdija, Delalanda, Lullya, Charpentiera, Ramoa i Telemana, kao i koncertima na velikim državnim jubilejima povodom 300-godišnjice Prusije, 250-godišnjice grofovske opere u Bayreuthu i otvaranju restaurirane katedrale Svetoga Tripuna u Kotoru. Kao gost-dirigent je nastupao sa orkestrima i ansamblima Berlin Baroque, Ballet Baroque Berlin, il Viaggio musicale i sa ciriškim kamernim orkestrom ( Züricher Kammerorchester ). Umjetnički je direktor postavljanja prve opere u Republici Crnoj Gori 2003, kao i direktor i osnivač internacionalnog festivala stare muzike i umjetnosti ARS et MUSICA ANTIQUA PERAST, u Perastu, Boki Kotorskoj. Kao docent, a potom profesor je radio na institucijama Hermann-Zilcher Konservatorijum u Vircburgu ( 1998 – 2000 ), na Hochschule für Musik Nürberg/Augsburg ( 2001 ), na Muzičkoj Akademiji Cetinje ( 2002.-2004. ). Od 2002. radi kao predstavnik za naučnu i kulturnu saradnju u Predstavništvu Republike Crne Gore u SR Njemackoj. Diskografija i produkcije kod MArc Aurel Editiom, Cybele, Zenon, Moeck, Radio i TV produkcije kod WDR, BR, SWF, SFB, HR , RTCG, HRT, RTS, BK,…

Studirao pravo i ekonomiju na Univerzitetu u Frajburgu Albertus — Magnus i specijalizirao u oblasti inernacionalnih autorskih prava u klasi Prof. Reinhold Kreila, u Minhenu. 11 godina se bavio klavirom, džez/modernim plesom i baletom, a 3 godine glumom. Sarađivao sa režiserima Götz Friedrich, Hans Neuenfels, John Dew, Günther Krämer, Hugo de Ana, Pierluigi Pieralli, Philippe Arlaud, Andreas Homoki, Anthony Pilavachi, Jerôme Savary, Philipp Himmelmann, Sebastian Baumgarten, Katharina Thalbach , Peter Konwitschny, K. E. und U. Herrmann, scenografima Peter Sykora, Reinhard v. d. Thannen, Wolfgang Gussmann, Andreas Reinhard, Gottfried Pilz , K.E. Herrmann u.a. , i dirigentima- Rafael Frühbeck de Burgos, Christian Thielemann, Ion Marin, Carlo Rizzi, Marcello Viotti, Paolo Olmi, Lawrence Foster, Stefan Soltesz, Olaf Henzold,Sebastian Lang-Lessing, Francesco Corti , Jonathan Webb, Peter Rundel, Friedemann Layer, Antoni Ros Marbá u.a. Uspješno je učestvovao u postavljanju opera u Hjustonu (1992) kao asistent Johna Dewsa, Tokiju (1993) uz Deutsche Oper Berlin, Helsinkiju, Tel Avivu, Monpelijeu, Barseloni ( Orfej i Euridika, 2003), Parizu, Ibici, a crnogorskoj publici se predstavio 2005 godine sa postavljanjem opere “Agrippina” (G.F. Hendl). Aktivan je i na polju nacionalne opere, od početaka u Teatru Frajburga, preko Vizbadena i Vupertala, do Opera Berlina, Frankfurta i Dresdena.